کفش ویژه باشگاه بدنسازی

کفش مناسب باشگاه بدنسازی

کفش مناسب برای تمرین بدنسازی و کار با وزنه، یکی از عوامل تاثیرگذار در چگونگی تمرین روز پا می باشد.
در حالیکه ورزشکاران را در محیط باشگاه با کفشهای مختلف از کفش فوتسال و کشتی و بسکتبال گرفته تا کفش های پیاده روی و رانینگ، رویت میکنیم، مثل بوتهای در تصویر که زمانی مد بودند، این مورد شاید در روز تمرینات بالاتنه اهمیتی برایمان نداشته باشد، اما در روز تمرین پا، خصوصا حین اجرای اسکات به قدری اهمیت دارد که کفش مخصوص اسکات و لیفت تدبیر شده است.

کفش های اسکات از دو منظر سفتی بیشتر کفی و ارتفاع بالاتر پاشنه مورد بررسی قرار می گیرند.
در حالی که کفش های رانینگ دارای کفی نرم و ارتجاعی هستند، کفشهای اسکات جهت برقراری بهتر تعادل و انتقال کارامد تر نیرو به زمین سفت تر می باشند.

همان طور که مستحضر هستین، دغدغه بسیاری در زمان حرکت اسکات، متمایل شدن زیادی تنه بسمت جلو و ایجاد فشاری مضاعف که چه عرض کنم تا هزار درصد بیشتر خواهد شد، که نتیجه اش درد در ناحیه ستون فقرات خواهد بود، این مورد در افراد قدبلند شایعتر است. دغدغه دوم متمایل شدن بیش از حد زانو به جلو و فشار بر رباط متقاطع قدامی است، سوم میزان عمق نشستن در اسکات است، که برخی اسکات کامل که هیچی حتی نیمه را که اجرا می کنند، زانو و تنه هر دو به سمت جلو متمایل می‌گردند.

ارتفاع بالاتر پاشنه نسبت به پنجه در این کفشها، نشان داده که میتواند عمق نشستن را بدون متمایل کردن بیش از حد تنه بسمت جلو باعث شود. بعلاوه با کاهش میزان زاویه دورسی فلکشن یا نزدیک شدن پنجه به ساق، انحراف زانو بسمت جلو و بعلاوه درگیری بیش از حد عضلات ساق را و خستگی این عضلات را پیش از خستگی عضلات اصلی که همان چهار سر ران خواهند بود در پی خواهد داشت.

هدفم از این مطلب تبلیغات کفش اسکات نبود، خواستم یکسری نکات رو به خودم گوشزد کنم، که زمان تمرینات اسکات و لیفت از کفشی با کفی سفت تر استفاده کنیم، و اگر فردی قد بلند هستیم، زیر پاشنه را با کمک صفحه ای مطمئن و بدون فشار بر پاشنه بالاتر بیاورید، افراد قد بلند فاصله پاها را بازتر از عرض شانه گرفته و پنجه ها را بسمت بیرون سی الی چهل و پنج متمایل کنند.

اسکات هنر نشست و بر خواست صحیح و لیفت هنر بلند کردن صحیح وسایل در تمام طول عمر هستند. تکنیک صحیح و با وزنه مطمئنه اجرا کنید و سلامتی خود را تضمین کنید. هیچ نیازی به جابجایی وزنه های چند صد کیلویی برای اندامی متناسب و فیت نخواهد بود، مبحث قهرمانی و ورزش حرفه ای همیشه جدا می باشد، و هیچ ورزش حرفه ای بی آسیب نیست.

انتخاب کفش مناسب تردمیل

گزینه های زیادی برای انتخاب کفش مناسب تمرین با تردمیل وجود دارد. هر کفش کارآیی مناسب برای هر ‏شخص را ندارد، زیرا پای افراد با هم متفاوت است. کار خوبی است که برای انتخاب کفش مخصوص تردمیل پیش ‏متخصص برویم، اما چون بسیاری از مردم به این کار اعتقاد ندارند، ما نکاتی را در این مورد جمع آوری کرده ایم تا ‏در وقت و انرژی صرفه جویی شود.‏

‏۱٫به اهمیت کاری که می کنید پی ببرید

راه رفتن بر روی تردمیل با دویون در محیط خارج از خانه ‏متفاوت است، بنابراین یک جفت کفش برای هر دو فعالیت کاربرد ندارد.کفش هایی که برای تمرینات ‏تردمیل پوشیده می شوند، نیاز دارند تا کاملا نرم و لایه دار باشند تا از مصدومیت پیشگیری شود.‏‎        ‎‎            ‎

‏۲٫ پاهای خود را بشناسید

هر ورزشکاری که دارای مشکلاتی در مورد پای خود است، قبل از خریدن ‏کفش مناسب دویدن بر روی تردمیل باید به متخصص مربوطه مراجعه کند، زیرا کفش نامناسب می تواند ‏باعث صدمه و افزایش ناهنجاری های پا شود. در مجموع پای انسان سه نوع است:

پای نرمال: بیشتر مردم در این گروه قرار می گیرند و کفش های زیاد و متنوعی برای این قشر وجود دارد.

پای صاف: کف پای این نوع افراد قوس ندارد، شما نمی توانید منحنی لازم را از پنجه تا پاشنه مشاهده کنید. ‏این نوع افراد در هنگام راه رفتن و دویدن پای خود را به داخل گرد می کنند تا تعادل بدن آن ها حفظ شود و ‏پاهایشان پایدار بماند.

پای با قوس زیاد: این افراد باید از پاهای خود ‏مواظبت زیادی بکنند، ورزشکارانی که کف پای آن ها قوس زیادی دارد، پاهایشان به سمت خارج گرایش پیدا می ‏کند. این افراد باید کفشی را برای تمرین تردمیل انتخاب کنند تا ضربه و عکس العمل دستگاه را جذب خود کند.‏

‏۳٫ وزن:

کفش هایی که برای راه رفتن یا دویدن طراحی می شوند باید سبک باشند، تا حرکات ورزشکار ‏سریع تر انجام گیرند. تنها مشکل کفش های سبک این است که لایه های کمی دارند. پس هر ‏ورزشکاری که می خواهد تمرینات خود را بر روی تردمیل آغاز کند باید کفش های زیادی را امتحان کد تا ‏به گزینه ای برسد که تعادل رل بین وزن و تعداد لایه ها رعایت کرده است.‏

‏۴٫نرمی

بیشتر مردمی که بر روی تردمیل می دوند، به جای اینکه فشار را بر پنجه خود بیاورند این ‏فشار را بر روی پاشنه وارد می کنند، بنابراین کفش شکا باید در ناحیه پاشنه نرمی زیادی داشته باشد ‏تا عکس العمل تردمیل جذب شود. نرمی کفش به ورزشکار کمک می کند تا در هنگام دویدن حالت ‏پایدار و محکمی داشته باشد و فردای روز تمرین احساس خستگی نکند. اگر دونده ای خسته شود، ‏علاقه اش برای دویدن بر روی تردمیل کمتر می شود و کار با این دستگاه ورزشی را از فعالیت روزانه ‏خود حذف می کند.‏‎ ‎

‏۵٫ راحتی

بهترین کفش ها آن هایی هستند که دونده در آن احساس راحتی کند. راه رفتن یا دویدن در ‏کفش های نامناسب می تواند به آسیب دیدگی منجر شود. همچنین اگر در کفشی احساس ناراحتی ‏کنید، به ورزش کردن ترغیب نمی شوید. طبق مطالعات مرکز سلامتی پا در آمریکا، هر آمریکایی ۱۱ ‏جفت کفش دارد که ۳ تای آنها را به علت احساس ناراحتی بعد از پوشیدن دور می اندازند. بنابراین ‏کفش مناسب تردمیل باید به شما احساس راحتی را القا کند، پس در خریدن آن عجله نکنید!‏

‏۶٫ انعطاف پذیری

اگر پس از دویدن بر روی تردمیل در ناحیه ساق پای خود برآمدگی هایی را مشاهده ‏کردید، بدانید که کفشی که به پا دارید انعطلف پذیر نیست. کفش مناسب دویدن نباید در ناحیه قوس ‏کف پا خم شود، بلکه باید در قسنت صاف کف پا(پنجه) خم شود. راه دیگر برای تشخیص انعطاف پذیری ‏پیچ و تاب دادن کفش در دستان خود است.‏

‏۷٫ پا برهنه

دویدن با پای لخت یک گرایش مشهور در بین مردم است، اما این کار بر روی تردمیل می ‏تواند خطرناک باشد، به خاطر اینکه بیشتر تردمیل ها از طریق اصطکاک تسمه گرما تولید می کنند و ‏احتما داغ شدن و سوختن کف پای شما زیاد است. دویدن با پاهای برهنه می تواند باعث برخورد ‏انگشتان با جلوی دستگاه شود. تاول از ناهنجاری های دیگری است که از دویدن با پای لخت بر روی ‏تردمیل حاصل می شود.  ‏

‏۸٫قیمت و بودجه شما

بودجه نمی تواند یکی از مهم ترین معیار ها در هنگام خریدن کفش تردمیل ‏باشد، اما برای کسانی که می خواهند بیشترین کیفیت را در کمترین قیمت به دست آورند قابل ‏اهمیت است. خرید مقایسه ای راه بسیار خوبی است که در اینترنت به وفور یافت می شود. به نظر ما ‏برای خرید کفش عصر ها زمان خوبی است زیرا آماس و ورم پا در طول روز کمتر می شود و انتخاب ‏کفش مناسب تردمیل راحت تر!‏‎ ‎

در تمرینات قدرتی از کفش های لژدار استفاده نکنید

هیچوقت با کفش های رانینگ (مناسب دویدن) ددلیفت انجام ندهید! یکی از اشتباهاتی که بیشتر افراد در باشگاه انجام میدن اینه که با همون کتونی که میدون وزنه هم میزنن که در بیشتر حرکات سرپا و قدرتی مثل ددلیفت، اسکوات و… مناسب نخواهد بود!!

چون به این دلیل هست که دارای پاشنه های چندلایه نرم و بلند هستن!

داشتن لایه های نرم در این حرکات برخلاف اون چیزی که خیلی از دوستان فکر میکنن نه تنها ویژگی مثبت نیست بلکه برعکس ویژگی منفی هم هست، چون لایه های نرم انتقال نیرو به زمین رو کاهش میدن، یعنی زوری که شما میزنید به خوبی از کف پا به زمین منتقل نمیشه و توسط این لایه های نرم هدر میره و از طرفی هم سطح نا متعادلی ایجاد میکنه!!

مشکل اصلی دیگه ارتفاع بلند پاشنه هست!

چرا؟ چون هر چقدر فاصله زمین تا جایی که قراره وزنه بلند بشه(ارتفاع) کمتر باشه کار برای ورزشکار راحت تر خواهد شد(یعنی فاصله کمتری طی میشه تا وزنه به آخرین نقطه برسد و همین چند سانت در شرایط حرفه ای خیلی مهمه)و برعکس هرچی بلند تر باشه سخت تر، پس طبق این قانون ما افراد قدبلند و موفق در وزنه برداری نمیبینیم، چون از لحاظ آناتومیکی برای این رشته مناسب نیستن! پس پاشنه هرچی کوتاه تر باشه ارتفاع کمتر میشه و انرژی کمتر به هدر میره!

برای مشاهده بهترین باشگاه های تهران متن را لمس کن…

مطالب زیر را حتما بخوانید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *